Boję się cz. II: "Jestem przestraszony".

Wczoraj odwiedziłem miejsce, które każdemu kiedyś przyjdzie nawiedzić. Byłem w Urzędzie Pracy i dumnie zasiliłem szeregi bezrobotnych absolwentów uczelni wyższych. Wczorajsza wycieczka do Urzędu otworzyła mi oczy, uświadomiłem sobie, że jestem głupi. Najzwyczajniej w świecie mam braki i nie jest to tylko moja wina; jestem jedynie biernym tworem skopanego systemu edukacji. Nie śmiej się! Ty – szanowny czytelniku – wcale nie jesteś lepszy. Miałem problemy z uzupełnieniem prostych druków! Dlaczego w szkołach tego nie uczą? Dlaczego w gimnazjach nie uczą dzieciaków wypełniania podstawowych dokumentów na które prędzej czy później natrafią?! I nie mam na myśli akurat kwitów związanych z rejestracją jako osoba bezrobotna, bo to mogłoby być nieco demotywujące dla padawanów...

Serio. W życiu o wiele bardziej przyda im się wiedza związana z tym jak poruszać się po labiryntach biurokracji niż to jak poprawnie napisać rozprawkę. Sam fakt, że odwiedziłem Urząd Pracy świadczy o tym, że „coś nie pykło” w trakcie mojej edukacji. W tym tygodniu moja kuzynka pisała egzaminy wieńczące okres edukacji zwany „nauczaniem początkowym”. Co?! Egzaminy?! Nauczanie początkowe to przecież taki „basic”, masz umieć czytać, pisać i liczyć. Po co stresować dzieciaki jakimiś testami?! Jeszcze w swoim barwnym życiu napiszą się bardziej lub mniej bezsensownych egzaminów. Szkoda papieru.

Idąc tym tokiem rozumowania – biorąc pod uwagę obecną strukturę systemu edukacji – na nauczaniu początkowym można by spokojnie zakończyć swoją naukę. Przecież każdy po tych trzech latach podstawówki posiada narzędzia niezbędne do dalszego rozwoju. Wszystko inne (o ile nie jest obiektem naszych zainteresowań) zostanie poddane zasadzie „ZZZ” – Zakuj, Zalicz, Zapomnij. Niestety.

Takie faile systemu edukacji doskonale obrazują programy typu „Matura to bzdura”. Gdzie gość zadaje napotkanym ludziom pytania z zakresu wiedzy mocno podstawowej. Są to osoby często po studiach a mimo to mają problemy z udzieleniem prawidłowych odpowiedzi. Najbardziej przerażające jest to, że sam miałbym problemy z niektórymi pytaniami. Wstyd i żenada jak euro spoko koko.

Teoretycznie jestem przecież już wykształconą jednostką. Teoretycznie. Bo praktycznie tak nie jest. Jak mogę uważać się za osobę wykształconą skoro mam problemy z załatwianiem najprostszych urzędowych spraw a sama myśl o walce z biurokracją mnie przeraża. Jestem przestraszony! (cytując klasyka ; )). Serio jak widzę przed sobą jakiekolwiek druki z jakimikolwiek rubrykami w których jedna wynika z drugiej to jestem przestraszony. Wiem; wszystkiego jeszcze się nauczę w myśl hasła: „praktyka czyni mistrza”, ale o ile byłoby mi łatwiej gdybym takową praktykę nabywał na lekcjach choćby „godziny wychowawczej”*. Zamiast rozmawiać o nominacjach do największego luzera w klasie (pod względem ilości zagrożeń), dzieciaki powinny mieć „godzinę z życia” i praktycznie stawiać czoła wyzwaniom którym będą musiały sprostać w „prawdziwym życiu” (okrutnie sformułowanie).

Podczas tej jednej godziny w tygodniu można by wiele zdziałać. Nie mówię tu o 45 minutach ciągłego wypełniania kwitów przytarganych z różnych urzędów. Takie zajęcia mogłyby być urozmaicane. Szkoły zapraszałyby trenerów z różnych dziedzin takich jak: autoprezentacja, sztuka motywacji, efektywna organizacja czasu. Praktyka, praktyka, praktyka. Dzieciaki nie wychodziłyby ze szkół zakompleksione i zagubione. Kiedyś może doczekamy się jakiegoś nieszablonowego podejścia do plastycznego umysłu dziecka. Póki co lecimy na książkach z których przeciętny człowiek zapamiętuje tylko 10% wszystkich informacji. Z tych 10% informacji, 1% przyda mu się w życiu codziennym. Słabo? No słabo. Zestawienie:

„Ile Informacji zapamiętujemy”

10 % tego, co czytaliśmy

20 % tego, co słyszeliśmy

30 % tego, co widzieliśmy

50% tego, co widzieliśmy i słyszeliśmy

70% tego, co mówiliśmy w czasie rozmowy

90% tego, co co robimy

źródło.

Jak widać praktyka faktycznie czyni mistrza. Niestety w szkołach praktykowana jest przede wszystkim teoria...

*W ogóle, „godzina wychowawcza” jak to brzmi... ani to godzina (45 minut) ani wychowawcza.